Nożyczki zostały wynalezione prawdopodobnie około roku XV w. p.n.e. w Egipcie, ale współczesną konstrukcję wprowadzili Rzymianie ok. r. 100 n.e.

Konstrukcja

Nożyczki można podzielić przede wszystkim ze względu na rodzaj rozcinanego materiału - papieru (nożyczki biurowe), tekstyliów (nożyczki krawieckie), włosów (np. nożyczki fryzjerskie albo nożyce do strzyżenia owiec), tkanek (np. nożyczki do manicure, nożyczki chirurgiczne albo nożyce do krojenia drobiu), blachy, a także do obcinania gałęzi krzewów (nożyce ogrodowe - sekator) itp. Budowa współczesnych nożyczek sprowadza się do dwóch ostrzy połączonych ze sobą na wspólnej osi z uchwytami na palce po przeciwnej stronie; ostrza mogą mijać się wzajemnie, stykając się przy tym ze sobą płaskimi powierzchniami.

W zależności od zastosowania, nożyczki mogą dodatkowo posiadać sprężynki ułatwiające ich rozwieranie i blokadę umożliwiającą przechowywanie ich w pozycji zamkniętej.

Konstrukcja nożyczek nie jest symetryczna i choć zasadniczo nie ma większego znaczenia, czy nożyczki trzymane są prawą czy lewą ręką, to dla niektórych dokładniejszych prac wygodniej jest ich używać tak, jak przewidział konstruktor; dlatego spotyka się odmiany nożyczek przeznaczone do operowania ręką prawą i - rzadziej spotykane - lewą.

Źródło: www.wikipedia.pl